مدرسه ها دورند و ميني بوس ها شلوغ. هواي ميني بوس دم كرده و پيرمردهاي سرما خورده سرفه كنان سوار و و پياده مي شوند، با زنبيل يا بي زنبيل. كسي نگران آنفلوانزاي خوكي نيست. بچه هاي يخ كرده روستاهاي حاشيه مرداب صبحانه نخورده با كيف هاي پارسالي شان مي خزند بالا.بيشتر صبح ها هوا مه دارد و ساقه هاي بريده برنجزار هايي كه سوزانده شده بوي دود مي پراكند. آنطرف، سمت دريا خورشيد را از آب گرفته، بالا مي كشند. ورزش صبحگاه دختران مدرسه و صبح‌بخير گاه دسته جمعي شان روحم را زنده مي كند. همين چند روز پيش به سال سومي ها گفتم وقت نرمش صبحگاهي چقدر جذاب و مقتدر به نظر مي رسيد!

گفتند خوب مي‌شد براي دخترها هم دوره سربازي مي گذاشتند.

گفتم خدا نكند. جنگ براي زن ها و دخترها چيزي بالاتر از فاجعه‌ست.

گفتند جنگ كه نه خانوم. سربازي...

 گفتم سرباز براي جنگ تربيت مي شود. اين واژه در مقابل واژه دشمن معني پيدا مي كند و دشمن در جنگ با سرباز روبروست. شما براي جنگ ساخته نشديد. شما آمديد تا صبح هاي پاييز در حياطي سيماني با حاشيه اي از درختان ترشه انار و آلوچه بايستيد، آفتاب از ميان شاخ و برگ هاي صنوبر، روي دست هايتان بيافتد و مثل گياهي سبز ، سبزتر از بهار، بروياندشان. يك دو سه چار... صفحه هفت كتاب را باز كنيد .

از كجا شروع كنم؟.... از كلاس 02 . شلوغ ترين كلاسيست كه امسال دارم. پارك ژوراسيك است.مي گويند خانوم زودتر درس بديد كتاب را جمع كنيم ، بنشينيم حرف بزنيم. همه فيلم هاي كلوپ روستا را ديده‌اند و به نظرشان قويترين فيلم "اخراجي ها" بود. كتابخوان‌ترين‌شان «چمثقالي»، چند رمان از فهيمه رحيمي خوانده و ادعاش كون خر را پاره مي‌كند. گفتم من هم خواندم. لب گزید. بعد يادم آمد چه شب‌ها چه كتاب‌ها كه با روزنامه جلدشان مي كردم و تا صبح بكوب مي‌خواندم و مامان كه سواد درست و حسابي نداشت فكر مي كرد لابد درسم سنگين است. «چمثقالي» گفت: خانم همه جاشو خوندين؟ ما بعضي جاهاشو نمي خونيم. همينجوري ورق مي زنيم.....

تا همين امروز ، دوساله ها را توي دلم "رفوزه‌خان" صدا مي زدم. امروز كه ديگر جايم  رو به كلاس است ديدم كه رفوزه‌خان‌ها با همه عاطل و باطلي شان واي كه چه ترحم برانگيزند! رديف آخر نشسته بودند طبق روال همه دوساله ها. صورتشان را پشت سر جلويي مخفي مي‌كردند. نه سوالي داشتند و نه جوابي،  نه دستشويي شان مي گرفت و نه تشنه شان مي شد. انگار ثانيه شماري مي كردند زنگ بخورد و از مخفي‌گاهشان در‌بيايند. من دلم گرفت. و هر جور فكر كردم چطور حاليشان كنم ديگر توي دلم رفوزه‌خان صدا نمي زنمشان، عقلم قد نداد.

 زنگ تفريح كه خانم دفتردار برايمان از فرار دختر سال دومي مدرسه‌مان با پسر معتاد همسايه و گم شدن سه ماهه و پيدا شدن‌شان قصه‌سرايي مي‌كرد، در گوشه اي روشن از خيالم، دو ساله نيمكت آخر كلاس 04 را بغل كرده بودم و داشتم بهش مي‌گفتم دخترك! تو فقط كمي از ميچكاي من بزرگتري. حيفم مي آيد دعواي دختران ترك و لر را در خوابگاه هاي پر از سوسك نبيني و نيمه‌هاي شب دوباره دوست شدن‌ و دنبال آمپول هيوسين گشتن‌شان را براي هم. حيفم مي‌آيد در دالان‌هاي تو در توي موزه هنرهاي معاصر گم نشوي و مجبور باشي همه عمر، شورت هاي مردانه را با دست بشويي و شادي روزت، لمس گرماي تخم مرغ و اردك مزرعه‌ات باشد ، فقط. حيفم مي آيد ساعت ده شب كنار بزرگراه خفاشان شب، ترسان و لرزان با كوله‌اي پر از كتاب نايستي و زير دوش رسوب گرفته خوابگاه ترانه هاي گيلكي نخواني و  كاسه اتاق كناري را كه توش برايت قليه ماهي داده بودند پر ميرزاقاسمي بر‌نگرداني. باور نمي كني چقدر حيفم مي آيد به همين مفتي خودت را كه پنهان شده است در همه گوشه هاي دنج دنيا، كه يا پاي چناري در حياط دانشكده ست يا روي صندلي زهوار در‌رفته يك سينما، شايد كنار ميز كتابخانه اي بسيار بزرگتر از اين روستاي محقر، يا ايستاده روي پله هاي اتوبوس خط واحد، پيدا نكني.    

فيلم به زبان اصلي بود. چندان سر در نمي آوردم. بيشتر به خاطر چشمهاي شفيق تام هنكس بيدار ماندم. بعد همانجور خوابيده به پهلو، در بلوز رزهاي صورتي ام كه پارسال مامان به همه دخترانش يكي يك دست هديه كرد روي كاناپه خوابم برد. صبح، وسط يكي از اتاق هاي خانه طباطبايي هاي كاشان بيدار شدم. رزهاي صورتي بلوزم ريخته بود روي دامن. هفت لايه دامن! نيشگوني از بازويم گرفتم، خواب نبود. دستي به فرش زير پا كشيدم. يادم آمد اين فرش را زمان دانشجویی در موزه ملي فرش تهران ديده ام. ناگهان ناخن هاي حنايي ام روي پرزهاي كرك و ابريشم فرش! حالا به وضوح يادم آمد ديشب حنابندان بود. لابد چهارمي... شوهرم خان... من زن دوم ... "بي بي خانم" هووي ارشد در اتاق كناري مهمان دارد.پدرش خان است و با شوهرمان هم پياله. و زن سوم كه رعيت زاده ست و بچه سال و از من خوشگل تر، براي مهمان هاي بي بي مجمعه اي مي برد كه رويش سرپوش مخمل و دورش يراق نقره  كشيده اند. پرسيدم هوي اون چيه؟ نازكتر از حباب گفت: براي "نواب عليه".  تو دلم گفتم:گوز خوردی! قشنگ يادم مي آمد سه ماه پیش توي آرايشگاه رویا خانم، نبش خیابان بيستون موهايم را دكلره كرد، خودش!

در كه پشت سرش بسته شد بوي قليان دوید تو صورتم. رفتم كنار ارسي بزرگي كه شك ندارم مال نارنجستان قوام است. كي كنده آورده اينجا؟! توي حياط مي آيند و مي روند. چماقدارها كه از طايفه هووي كوچكند ايستاده اند پاي ديوار جنوبي و براي مطبخي ها هيزي مي كنند. يك دختر داده اند، كاچي سفره شان تامين شده... از آن اتاق كه راهنمای میراث فرهنگی بهش می گفت شاه نشين ٬ صدای تار می آمد. رديف ميرزا عبدالله، آواز اصفهان...يكي هم ضرب مي گرفت...تند، تندتر ... رته تته تته/ رته تته تته ... خيالم از درهاي منبت گذشت.دختركي شليته شلوار، مازندراني مي رقصيد. نقل می ريختند. "بي بي خانم" هووي بزرگ، گره گوشه چارقدش را باز كرد و مهرش را چسباند به گوشه قباله اي. درويش رفت به كرشمه شور. دخترك سيني به دست مي چرخيد و مي رقصيد و گردن گردن مي زد، ... هووي كوچك تو هير و وير، قايمكي رفت بيرون و بقچه اي گذاشت زير بغل مردك انکری كه قبلا توي يكي از قصه هاي هدايت با همين سر و لباس بود.

 ننو هايي از قاليچه و مخمل  با رسن و قلاب از اين ديوار با آن ديوار كشيده اند و بچه هاي هوو ها بالا و پايينش عين توت سفيد مي ريزند. تازه دلم شور افتاد. اي دل غافل،دخترم! مگر دختر نداشتم من؟ از صبح كو؟  دويدم به سمت اتاقي كه امروز ميراث فرهنگي آنجا را غرفه فروش بليط كرده. كلفت چاقي از جايش پاشد و شروع كرد قربان صدقه رفتن و گفت پنج روز دندان روي جگر بگذارم تا عروس و داماد بيايند... بعد قربان صدقه اش رفت. گفت قشنگي عروس نقل دهان ها شده. قشنگي "كافي"، دختر من! كافي!... توي يكي از سايت ها بود يا كجا؟ زنان اين قوم وقتي چند دختر بزايند براي آنكه نوزاد بعدي پسر متولد شود  نام طفل را كافي مي گذارند...

 از پله ها دويدم سمت دالاني كه به كوچه مي رسيد. تو بگو هفتاد من سرب پاي هفت لا دامنم دوخته اند. زمين فرو مي رفت. آسمان دور مي شد. كلفتي چاقچور به دست دنبالم مي آمد بندازد سرم. رسيدم به كوچه... رديف دكان عرقيات بود. بوي گلاب و دارچين و بيدمشك. دكان ها دورم چرخيدند و صورت آدمها شبيه سكه هاي دو توماني پخ شد. يكي خم شد تو صورتم ، انگار  بخواهد سنگ آخر لحد را بگذارد. يكي گفت: سنبل الطيب بيار!... به هوش كه آمدم تام هنكس در تاريكي شب زير باران و تندتر از باران اشك مي ريخت، با همان چشم ها. ميچكا بي لحاف روي تخت خوابش برده بود و  موبايلم بالاي سرش يك ساعتي بود جاده ابريشم كيتارو را تكرار مي كرد.   

امشب مهمان داريم. هنوز نيامده اند. مريل استريپ  در نقش يك معلم موسيقي شادترين نقش عمرش را در تلويزيونمان اجرا مي كند. من غاز چاقي سرخ كرده ام و براي دورش آلوچه هاي ريز جنگلي تفت داده ام. يك معجوني هم با اسفناج ترتيب داده ام.مهمان هاي امشب مان هر كدام  دست كم  بيست كيلو اضافه وزن دارند و وقت خوردن غذا ،خنده هاي آن كنترلبلي سر مي دهند. ميم كوچك ايميلي برايم فرستاده  و گفته اين خنده بسيار سودمند است. بعد از شام و تقسيم خلال دندان ها،طبق معمول چند ماه اخير، بحث از حوادث اخير يا اغتشاشات اخير يا تحولات اخير يا... شروع مي شود . در حاليكه آروغ هاي ناشي از دوغ گازدار كفير را مجددا مي بلعيم ، رئيس جمهور گينه بيسائو را هم نقد مي كنيم و از آنجا كه راي هايمان از ازل متفاوت بوده و مي دانيم هيچوقت به توافق نخواهيم رسيد ، بحث را منحرف مي كنيم به بارندگي ها و آب گرفتگي معابر و بوي بد رودخانه زرجوب و اوضاع مالي و قيمت مرغ كشتار روز و كشف برنج هاي وارداتي سرطان زا. بعد ما ( يعني خانم ها) خريدهاي تازه مان را رو مي كنيم و اشكالات زير ابروي هم را مي گيريم و آدرس حراجي هاي پاييزه را رد و بدل مي كنيم. بالاي ترازو مي رويم و از خوردن غاز با برنج دودي و "سوهان محمد" همراه چاي آنقدر پشيمان مي شويم! آقايان مشغول تماشاي سريال "آگلي بتي"، انگور قرمز مي خورند و گاهي درگوشي چيزهايي به هم مي گويند، چون تشخيص داده اند شنيدنش براي زن ها و بچه ها مضر است. من باز يك سيني چاي با عطر هل روي ميز خواهم گذاشت. بعد سري به اتاق ميچكا مي زنم و شك ندارم  بچه ها باربي هاي بلوند را لخت كرده اند و مشغول اكتشافات تازه تري از زنانگي شانند.  

خدا كند كسي زنگ واحدمان را نزند. تلفن ساكت بماند. من بايد چيزهايي را بريزم بيرون. نه آنجور كه شبيه تهوع بشود. يا آن جور كه جاري بزرگم چشمش را خمار مي كند و مي گويد "تراوشات درون". بيشتر به شكافتن ژاكت هاي كاموايي چند سال كار كرده شبيه است. مي داني ژاكت هاي كاموايي نهايت دو سال گرم نگهميدارند. بعدش تور مي شوند. بايد بشكافي و نخ را گلوله .. گولّه؟ همين دومي ... كني و دوباره سر بياندازي و دو زير دو رو بروي تا يقه. نو مي شود. گرم مي كند. و تازه پر از خاطرات تازه مي شوند. ژاكتهاي دستباف يك عالم خاطره در هر رج دارند. مثلاخاطره يك عصر باراني كه زن همسايه بخاطر ال سي دي كه نمي داند مخفف چه عبارتيست با شوهرش دعوايش شده بود و به قهر آمده بوده خانه ت و همه ژاكتهاي چندين ساله نخ نما شده اي كه تا بحال براي شوهرك بافته بوده، با دندان پاره كرد و پرزهاي زرشكي لاي دندان هاي نيشش ماندند! ... ژاكتهاي دستباف موسيقي دارند. من ژاكتي  براي دخترم بافته ام كه دائم ازش صداي ويلون آيزاك پرلمن در مي آيد وقتي سينما پارادايزو مي نوازد. اين يك راز است چون فقط من مي توانم بشنومش. حتي ژاكتي از نوزادي اش در صندوق فولادي مامان هست كه تا در صندوق باز مي شود صداي قلب جنين مي آيد!... ژاكت هاي دستباف گاهي، گاهي ابداع تصويري زنده از يك هم آغوشي گرم در تمام طول زمستان است، بسته به اينكه چه كسي براي چه كسي ... دارم چيزهايي را مي شكافم كه ژاكت نيستند. از جنس لحظه اند. جنس خاطره. اما ديگر گرم نمي كنند. بعضي دانه ها به مويي بندند. انگار يقه شان هم تنگ بافته شده و طرح اشكي‌اش تو ذوق مي زند. دانه هاي اشك در رديف هاي منظم. ژاكت هاي كهنه من پرز مي دهند و هر پرزشان عين قزل آلاي فصل بهار، خوب راه گلو را بلدست. تار و پودشان چسبيده اند به هم. شكافته نمي شوند و  اگر بيش از حد معمول بكشي، چه بسا رشته پاره شود و خون خاطره ات بريزد. مراقبم.